ಪ್ರತಾಪಾನಂದ ನಾಯಕ್ ಎಸ್ಜೆ, ಬೊಮ್ ಜೀಸಸ್ನ ಬೆಸಿಲಿಕಾ, ಹಳೆಯ ಗೋವಾ
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 1, 2026 ರಂದು ಮರು ಸಂಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 08 ರಂದು, ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ಮತ್ತು ಆರ್ಥೊಡಾಕ್ಸ್ ಚರ್ಚುಗಳು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯ ವರ್ಜಿನ್ ಮೇರಿಯ ಜನನೋತ್ಸವದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತವೆ. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ, ಹದಿನಾರನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಪೂಜ್ಯ ವರ್ಜಿನ್ ಮೇರಿಯ ಜನನೋತ್ಸವ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಂಧುದುರ್ಗ ಡಯಾಸಿಸ್ನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಈಗ ವೈಲಂಕಣಿಯ ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಹಬ್ಬ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಇಂದು ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವವು ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ 98 ರಿಂದ 99% ಕೊಂಕ್ಣಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ಮತ್ತು ಹಿಂದೂಗಳು ಮೂಲತಃ ಗೋವಾದವರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅವರು 16 ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಗೋವಾದಿಂದ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ
1. 1553, 1630-1631 ರ ಕ್ಷಾಮ (ಟಿಯೋಟೋನಿಯೊ ಆರ್. ಡಿ ಸೌಜಾ 2009: 30; ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999a:24; ಬಿ.ಎಸ್. ಶಾಸ್ತ್ರಿ 2000:257).
2. ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿತ (ಬಿ.ಎಸ್. ಶಾಸ್ತ್ರಿ 2000:257).
3. ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು. ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರು ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಾನಮಾನದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದರು. ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಕುಲೀನರು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಿಗಿಂತ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು (ಟಿಯೋಟೋನಿಯೊ ಆರ್. ಡಿ ಸೌಜಾ 2009:196).
4. ಮತಾಂತರಗಳು ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರ ಮೇಲೆ ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ತಂದವು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಯಾಳುಗಳಾಗಿ ನಡೆಸಲಾಯಿತು (ಮಚಾಡೊ ಎ.2015:106). ಆದ್ದರಿಂದ ವಲಸೆಯು ಆಯ್ಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು.
5. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ 1543, 1545, 1570, 1583-88, 1618-19, ಮತ್ತು 1635 (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999a:23; ಬಿ.ಎಸ್. ಶಾಸ್ತ್ರಿ 2000:257).
6. 1667, 1683, 1739 ರಲ್ಲಿ ಮರಾಠರ ಆಕ್ರಮಣ (ಟಿಯೊಟೊನಿಯೊ ಆರ್. ಡಿ ಸೋಜಾ 2009:30; ಮಚಾಡೊ ಎ.2015:102-104; ಪಿಯುಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999ಬಿ:18).
7. ವಿಜಯಪುರದ (ಹಿಂದೆ ಬಿಜಾಪುರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು) ಆದಿಲ್ ಷಾ 1570 ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 1654-1659 ರ ನಡುವೆ ಬಾರ್ಡೆಸ್ ಮತ್ತು ಸಾಲ್ಸೆಟ್ಟೆಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದನು (ಟಿಯೋಟೋನಿಯೊ ಆರ್. ಡಿ ಸೌಜಾ 2009:30; ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999b:17; ಅಲನ್ ಮಚಾಡೊ 2015:102).
8. ಏಪ್ರಿಲ್ 1649 ಮತ್ತು ಜುಲೈ 1654 ರಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಎರಡು ತೀವ್ರ ಚಂಡಮಾರುತಗಳು (ಟಿಯೋಟೋನಿಯೊ ಆರ್. ಡಿ ಸೌಜಾ 2009:30).
9. 1560 ರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು (ಬಿ.ಎಸ್. ಶಾಸ್ತ್ರಿ 2000:257) ಮತ್ತು ಅದನ್ನು 1812 ರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಅದು ಗೋವಾದ ಹೊಸ ಮತಾಂತರಗೊಂಡವರ ಮೇಲೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ರೀತಿಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇರಲು ಬಯಸಿತು, ಅದು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಕುರುಹುಗಳನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಬಯಸಿತು. ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು, ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಾನದಂಡಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಭಯ ಮತ್ತು ಅಭದ್ರತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಈ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ವಲಸೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದೇ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿತ್ತು (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999b:14-17).
10. ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳೀಯರ ಮೇಲೆ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೇರುವುದು ಮತ್ತು 27ನೇ ಜೂನ್ 1684 ರ ತೀರ್ಪಿನ ಮೂಲಕ ಅವರ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವುದು (ಟಿಯೋಟೋನಿಯೊ ಆರ್. ಡಿ ಸೌಜಾ 2009:67; ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999a:24).
11. ಪೋರ್ಚುಗೀಸರಿಂದ ಅತಿಯಾದ ತೆರಿಗೆ (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ, 1999a:15-16; ಅಲನ್ ಮಚಾಡೊ 2015:99).
12. ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತರನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಾನರಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತರು ತಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ನಡವಳಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗುರುತನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರೆಗೂ ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999b:16-17).
13. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸಮಸ್ಯೆ (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999:18).
14. ಕೆಳದಿಯ ನಾಯಕ ರಾಜರು ಗೋವಾದಿಂದ ಕೃಷಿಕರು ಮತ್ತು ಬಡಗಿಗಳು, ಮೀನುಗಾರರು, ಕಲ್ಲುಕುಟಿಗರು, ಕುಂಬಾರರು, ಚಿನ್ನದ ಅಕ್ಕಸಾಲಿಗರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಮುಂತಾದ ನುರಿತ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999:19-20); ನಾಯಕ ರಾಜರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಉದಾರವಾದದ ನೀತಿಯು ವಲಸೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೀಡಿತು.
ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ವಿರಳವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಾದ್ಯಂತ ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯ ಲಭ್ಯತೆ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಳದಿ ರಾಜ್ಯವು ನುರಿತ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಈ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ವಲಸೆ ಕ್ರೈಸ್ತರು ತುಂಬಿದರು (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999:18).
15. ಕೊಂಕ್ಣಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ವಲಸಿಗರು ಕೆಳದಿ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಖಾಲಿ ಕೈಗಳಿಂದ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬಳಿ ಹಣವಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ಅವರು ಕೆಳದಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕೆಳದಿಯ ನಾಯಕರು ಗೋವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತರನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999:19).
16. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯ ಕೊರತೆ ಇತ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆನರಾದ ಅಕ್ಕಿ ಗೋವಾವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿತು (ಅಲನ್ ಮಚಾದೊ 2015:105). ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬರಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು.
17. ಶಿಸ್ತು, ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಕೌಶಲ್ಯದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಕೃಷಿ ವಲಸಿಗರು ಕೆಲದಿ ರಾಜ್ಯದ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದರು (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999:19).
18. ಗೋವಾದ ಕ್ರೈಸ್ತರನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಲಾಭದಾಯಕ ಎಂದು ಕೆಳದಿ ರಾಜರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಪೋರ್ಚುಗೀಸರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರು (ಪಿಯಸ್ ಎಫ್. ಪಿಂಟೊ 1999:20).
19. ವ್ಯಾಪಾರದ ಸಲುವಾಗಿ ಗೋವಾದಿಂದ ಕೊಂಕಣಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಕೊಚ್ಚಿನ್ಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದಿತು (ಕೇಣಿ 2008:275).
20. 1560 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಬಲವಂತದ ಮತಾಂತರ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಭಾವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಗೋವಾದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು (ಮಚಾಡೊ 2022:295). ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡದ ಗೋವಾದಿಂದ ಹಲವಾರು ಕುಟುಂಬಗಳು ನೆರೆಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದವು.
ಕೊಂಕ್ಣಿ ಮಾತನಾಡುವ ಹಿಂದೂಗಳು 10 ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಗೋವಾದಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಕೇರಳಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು (ಅಲನ್ ಮಚಾಡೊ 2015:97). ಗೋವಾದಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಕೊಂಕ್ಣಿಗಳು (ಕೊಂಕ್ಣಿ ಭಾಷಿಕರು) ಈ ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಗೋವಾದಿಂದ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಈಗ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಈ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ವಸಾಹತುಗಾರರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ನೆಲೆಸಿದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕೊಂಕ್ಣಿಯನ್ನು ಕೊಂಕ್ಣಿಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುರುತಾಗಿ:
ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಮತ್ತು ತಪ್ಪಾಗಿ, ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೊಂಕ್ಣಿಗಳನ್ನು “ಮಂಗಳೂರಿಗರು” ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ. ಮಂಗಳೂರು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ, ಉಡುಪಿ, ಶಿವಮೊಗ್ಗ, ಮೈಸೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಧಾರವಾಡ, ಬೆಳಗಾವಿ, ಕೊಡಗು, ಹಾಸನ ಮತ್ತು ಇತರೆಡೆ ವಾಸಿಸುವ, ಮಂಗಳೂರು ನಗರದೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಕೊಂಕಣಿಯರನ್ನು “ಮಂಗಳೂರಿಗರು” ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಅನ್ಯಾಯ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಮಂಗಳೂರಿನವರು, ಗೋವಾದವರು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಗುರುತುಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಘಟಕಗಳಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುರುತು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಭಾಷಾ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಗುಜರಾತಿ ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನು ಗುಜರಾತಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಸಿಂಧಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ಸಿಂಧಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅವರ ಜನ್ಮ ಸ್ಥಳ ಅಥವಾ ವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ. ಈ ತಾರ್ಕಿಕ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಕೊಂಕಣಿ ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೊಂಕಣಿ ಮಾತನಾಡುವ ವಂಶಾವಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೊಂಕಣಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕು.
ಗೋವಾ ಆರ್ಚ್ಡಯೋಸಿಸ್ ಮತ್ತು ಮೋಂಟಿ ಫೆಸ್ಟ್:
1838 ರವರೆಗೆ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಾದ ಪುರೋಹಿತರು ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೋಂಟಿ ಫೆಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದರು. 1838 ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ – ಮಂಗಳೂರು (ಹಿಂದೆ ಮಂಗಳೂರು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು) ಅದರ ಪ್ರಧಾನ ಕಚೇರಿ – ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಗೋವಾ ಆರ್ಚ್ಡಯೋಸಿಸ್ನ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19, 1953 ರಂದು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ (ಕಾರವಾರ ಅದರ ಪ್ರಧಾನ ಕಚೇರಿ) ಮತ್ತು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಗೋವಾ ಆರ್ಚ್ಡಯೋಸಿಸ್ನ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಬೆಳಗಾವಿ ಡಯಾಸಿಸ್ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಮೋಂಟಿ ಫೆಸ್ಟ್ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಈಗ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಮೋಂಟಿ ಫೆಸ್ಟ್ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು ಎಂದು ನೋಡೋಣ.
ಪೋರ್ಚುಗೀಸರ ಆಗಮನ:
ನವೆಂಬರ್ 25, 1510 ರಂದು, ಎರಡನೇ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಸೈನ್ಯದ ಕಮಾಂಡರ್ ಅಫೊನ್ಸೊ ಡಿ ಅಲ್ಬುಕರ್ಕ್ (1453-1515) ಬಿಜಾಪುರದ (ಈಗ ವಿಜಯಪುರ) ಆದಿಲ್ ಷಾ ಅವರಿಂದ ತಿಸ್ವಾಡಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ವಿಜಯದ ನಂತರ ಅವರು ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಕಮರನ್ ದ್ವೀಪದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ್ ಲೇಡಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಲು ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ 1510 -1519 ರ ನಡುವೆ, ಕ್ಯಾಪೆಲಾ ಡಿ ನೊಸ್ಸಾ ಸೆನ್ಹೋರಾ ಡೊ ಮಾಂಟೆ (ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್ ಚಾಪೆಲ್) ಅನ್ನು ಗೋವಾ ನಗರದ (ಈಗ ಹಳೆಯ ಗೋವಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ) ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಡಿಸೆಂಬರ್ 16, 1515 ರಂದು ನಿಧನರಾದರು. ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅವರನ್ನು ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. 1566 ರಲ್ಲಿ, ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಲಿಸ್ಬನ್ನಲ್ಲಿರುವ ನೊಸ್ಸಾ ಸೆನ್ಹೋರಾ ಡ ಗ್ರಾಕಾ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವನ್ನು ಬಹುಶಃ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಚರ್ಚ್ನ ಆಯಾಮವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಗೋವಾ ನಗರವು ದಟ್ಟವಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾಗ ಅದು ಪ್ಯಾರಿಷ್ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವು ಪರ್ವತದ ಮೇಲಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಮಾಂಟೆ’ ಎಂದರೆ ಪರ್ವತ ಎಂದರ್ಥ, ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವನ್ನು ಕೊಂಕ್ನಿಯಲ್ಲಿ “ಮೊಂಟಿ ಸೇಬಿನ್ನಿಚೆಮ್ ಕೊಪೆಲ್” (ಪರ್ವತದ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯ ಚಾಪೆಲ್) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಮೂರು ಬಲಿಪೀಠಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯ ಬಲಿಪೀಠವನ್ನು ಪರ್ವತದ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಬಲಿಪೀಠಗಳನ್ನು ಪಡುವಾದ ಸಂತ ಅಂತೋನಿ ಮತ್ತು ಸಂತ ಅಂತೋನಿ, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದಿಂದಾಗಿ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯ ನೇಟಿವಿಟಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಮೊಂಟಿ ಸೇಬಿನ್ನಿಚೆಮ್ ಫೆಸ್ಟ್ ಅಥವಾ ಮೊಂಟಿ ಫೆಸ್ಟ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. 16 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದು ಪ್ಯಾರಿಷ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ದೈನಂದಿನ ಬಲಿಪೀಠವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರ ನಂತರ ಭಾನುವಾರ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳ 8 ನೇ ತಾರೀಖಿನಂದು ಸಂಜೆ ಬಲಿಪೀಠವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪದ್ಧತಿ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. 2001 ರವರೆಗೆ, ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವು ಹಾಳಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಫಂಡಾಕಾವೊ ಓರಿಯೆಂಟೆ ಗೋವಾ ಸರ್ಕಾರದ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಯೋಜಿಸಿ ಹಣಕಾಸು ಒದಗಿಸಿತು. ಈ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವು ಹಳೆಯ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಮತ್ತು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ಮಾಂಟೆ ಸಂಗೀತ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲು ಇದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳ ಸಂಗೀತ ಪ್ರದರ್ಶಕರು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವು ಅನೇಕ ಬಾಲಿವುಡ್ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ.
ಜೆಸ್ಯೂಟ್ಗಳ ಆಗಮನ:
1543 ರಲ್ಲಿ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಆದಿಲ್ ಷಾ ಅವರಿಂದ ಬಾರ್ಡೆಸ್ ಮತ್ತು ಸಾಲ್ಸೆಟ್ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ತಿಸ್ವಾಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಎರಡು ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವೆಲ್ಹಾಸ್ ಕಾಂಕ್ವಿಸ್ಟಾಸ್ (ಹಳೆಯ ವಿಜಯ) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಮೇ 6, 1542 ರಂದು, ಸೊಸೈಟಿ ಆಫ್ ಜೀಸಸ್ನ ಮೊದಲ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ ಪಾದ್ರಿ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಕ್ಸೇವಿಯರ್ ಗೋವಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರ ನಂತರ ಅನೇಕ ಇತರ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ಗಳು ಬಂದರು. 1552 ರಲ್ಲಿ, ಡಚ್ ಮೂಲದ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ ಪಾದ್ರಿ ಫಾದರ್ ಗ್ಯಾಸ್ಪರ್ ಬಾರ್ಜಿಯಸ್ (1515-1553) ಗೋವಾಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಉತ್ತಮ ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ ಕ್ಸೇವಿಯರ್ ಅವರನ್ನು ಗೋವಾ ನಗರದ ಸೇಂಟ್ ಪಾಲ್ ಕಾಲೇಜಿನ ರೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಮತ್ತು ಸೊಸೈಟಿ ಆಫ್ ಜೀಸಸ್ನ ಪೂರ್ವ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಉಪ-ಪ್ರಾಂತೀಯವಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದರು. ಫಾದರ್ ಗ್ಯಾಸ್ಪರ್ 1553 ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 18 ರಂದು ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾದರು. ಅವರು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಪರಿಚಯಿಸಿದರುಸೇಂಟ್ ಪಾಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಡಿ. ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪ್ಲೇನ್ಚಾಂಟ್, ಪಾಲಿಫೋನಿ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳು (ಆರ್ಗನ್, ಪಿಯಾನೋ, ಟ್ರಂಪೆಟ್, ಗಿಟಾರ್, ಪಿಟೀಲು, ವಯೋಲಾ, ಹಾರ್ಪ್, ಶಾಮ್, ಕೊಳಲು, ವಿಹುಯೆಲಾ, ಲೂಟ್, ಹಾರ್ಪ್ಸಿಕಾರ್ಡ್ ಮತ್ತು ತಾಳವಾದ್ಯ ಡ್ರಮ್), ಹಾಗೆಯೇ ಒರೆಟೋರಿಯೊ, ಕ್ಯಾಂಟಾಟಾ, ವಿಲ್ಲಾನ್ಸಿಕೊ ಮತ್ತು ಒಪೆರಾದಂತಹ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರಗಳು. ಹಾಡಿದ ಮಾಸ್ ಮತ್ತು ಆರ್ಗನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪಠಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಗಾಯಕರ ಮಾಸ್ಟರ್ (ಮೆಸ್ಟ್ರೆ ಕ್ಯಾಪೆಲಾ) ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಉತ್ಸಾಹಭರಿತಗೊಳಿಸಿದರು. ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಪಾಸೋಸ್ (ಸಂಕಟಗಳು) ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಕೊನೆಯ ಭೋಜನದ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಟ, ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯುವುದು, ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ಕಿರೀಟಧಾರಣೆ, “ಎಕ್ಸೆ ಹೋಮೋ”, ಪಿಲಾತನ ತೀರ್ಪು, ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಪ್ಯಾಶನ್ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಮಾರಂಭಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಬಹಳ ವೈಭವದಿಂದ ನಡೆಸಲಾಯಿತು, ಜೆಸ್ಯೂಟ್ಗಳ ಸೇಂಟ್ ಪಾಲ್ ಕಾಲೇಜಿನ (ಈಗ ಹಳೆಯ ಗೋವಾ) ಮೊದಲ ಸ್ಮಾರಕ ಚರ್ಚ್ನಲ್ಲಿ (ಜೋಸ್ ಪೆರೇರಾ 1995: 9-20).
ಫಾ. ಬಾರ್ಜಿಯಸ್ ಮತ್ತು ಮೊಂಟಿ ಉತ್ಸವ:
ಫಾ. ಗ್ಯಾಸ್ಪರ್ ಬಾರ್ಜಿಯಸ್ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಹೂವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೊಂಟಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ತಾಯಿ ಮೇರಿಯ ನೇಟಿವಿಟಿಯ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಹೊಸದಾಗಿ ಮತಾಂತರಗೊಂಡ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಹುಡುಗರು ಬಿಳಿ ಟ್ಯೂನಿಕ್ಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಉದ್ದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಚಾಪ್ಲೆಟ್ಗಳಿಂದ ಕಿರೀಟಧಾರಿಯಾಗಿ, ಬಿದಿರಿನ ಹೂವುಗಳ ಬುಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು “ದೇವತೆಗಳಂತೆ” ಧರಿಸಿ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಬರಲು ಅವರು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಸೇಂಟ್ ಪಾಲ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ ಚರ್ಚ್ನಲ್ಲಿರುವ ಮದರ್ ಮೇರಿಯ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಅವರ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ತಮ್ಮ ಬುಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತು “ಓ ಗ್ಲೋರಿಯೊಸಾ ವರ್ಜಿನಮ್” ಹಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಪದ್ಧತಿಯ ಉಲ್ಲೇಖವು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟಾ ಇಂಡಿಕಾ ಸಂಪುಟಗಳು 70-72 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಜೀಸಸ್ ಸೊಸೈಟಿಯ ಜನರಲ್ಗೆ ಬರೆದ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುವ ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಫಾ. ಎರವಲು ಪಡೆದರು. ಸ್ಥಳೀಯ ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿ ಹಬ್ಬದ ಬಾರ್ಜಿಯಸ್ ಮತ್ತು ಹೊಸದಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡವರು.
ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಮತ್ತು ಮೋಂಟಿ ಹಬ್ಬ:
ಭಾರತೀಯ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಪ್ರಕಾರ, ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ನಂತರ, ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ (ಗ್ರೆಗೋರಿಯನ್ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ನ ಆಗಸ್ಟ್/ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ). ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನದಂದು, ಕೊಂಕ್ನಿ ಚಾವೋಟ್ನಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಭಾರತದ ಪಶ್ಚಿಮ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ, ಜನಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾದ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ. ಇದು ಕುಟುಂಬ ಹಬ್ಬವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ದೂರ ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಹಬ್ಬದ ಮೊದಲು, ಮನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಚಾವೋಟ್ನ ಮೊದಲ ದಿನದಂದು, ಗಣೇಶನ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪೂರ್ವಜರ ಕುಟುಂಬದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಬ್ಬವು 1½, 3, 5, 7, 9, 11 ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಬಹಳ ವೈಭವದಿಂದ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ತಾಜಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ತರಕಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಣೇಶನಿಗೆ ತಯಾರಿಸಲಾದ ಅಥವಾ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವು ಬೆಸ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ, ಅಂದರೆ, 1, 3, 5, 7, 9, 11, ಇತ್ಯಾದಿ. ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬವನ್ನು (ನೋವ್ಯಾಚಿ ಪೊಂ’ಛೋಮ್’) ಮರುದಿನ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡಿದ ಭತ್ತದ ಜೋಳವನ್ನು ಹೊಲಗಳಿಂದ ಮನೆಗೆ ತಂದು ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ದಿನದ ಊಟದಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೋಳವನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಿದಿರಿನ ಕೋಲುಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ, ಕಾಡಿನ ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಹೊಸ ಜೋಳವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ನಂತರ ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ, ವರ್ಷವಿಡೀ ಮನೆ ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ. ಬಾಳೆ ಎಲೆಗಳು ಅಥವಾ ಇತರ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಶುದ್ಧ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಊಟಗಳನ್ನು ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಹಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಮದ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ.
16 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಗೋವಾದ ಹಳೆಯ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ, ಮೇರಿಯ ಜನನದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ಆಚರಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಮೊಂಟಿ ಸಾಯ್ಬಿನ್ನಿಚೆಮ್ ಹಬ್ಬ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚೋವೊಟ್ ಮತ್ತು ಮೊಂಟಿ ಉತ್ಸವವು ದಿನಾಂಕ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಪದ್ಧತಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ. ಫಾದರ್ ಗ್ಯಾಸ್ಪರ್ ಬಾರ್ಜಿಯಸ್ ಹಿಂದೂಗಳು ಗಣೇಶನಿಗೆ ತಾಜಾ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ, ಈಗ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮದ ಮಾತೃ ಮೇರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹರಡಿದ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ ಮಿಷನರಿಗಳು, ಹಿಂದೂಗಳ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿದರು. ಮೊಂಟಿ ಉತ್ಸವವು ಇದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುರಾವೆಯಾಗಿದೆ. ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯ ಕೆಲವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮೊಂಟಿ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತವೆ ಏಕೆಂದರೆ ಇದನ್ನು ಗೋವಾದಿಂದ ಕರಾವಳಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದ ಕೊಂಕ್ನಿಗಳು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳ ನೊವೆನಾಗಳು ಮತ್ತು ಮೇರಿಯ ನೇಟಿವಿಟಿಯ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು, ಅವರು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಹುಡುಗರು ಮಾತೃ ಮೇರಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿದಿನ ತಾಜಾ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದೊಳಗೆ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಹಳೆಯ ವಿಜಯದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚರ್ಚ್ನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗೋವಾದ ಹೊಸದಾಗಿ ಮತಾಂತರಗೊಂಡ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರಂದು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಕ್ರಮೇಣ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ, ಈ ಪದ್ಧತಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು. ಈಗ ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳ ನವರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಗಾಗಿ, ಗೋವಾದ ಹಲವಾರು ಪ್ಯಾರಿಷ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುವ ಬದಲು, ಚರ್ಚ್ಗೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮಾತೆ ಮೇರಿಯ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಹೂವನ್ನು ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಆಧುನಿಕ ಗೋವಾ:
ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಈಗ ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು “ಸೇಬಿನ್ನಿಚ್ಯ ಝೋಲ್ಮಾಚಿ ಪೊರೊಬ್” ಅಥವಾ “ಫುಲಾಂಚೆಮ್ ಉತ್ಸವ” ಅಥವಾ ವೈಲಂಕಣಿಯ ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಹಬ್ಬ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗೋವಾದ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು “ಕೊನ್ಸಾಂಚೆಮ್ ಉತ್ಸವ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸುಗ್ಗಿಯ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಲ್ಸೆಟೆಯ ರೈಯಾ ಗ್ರಾಮವು ಆಗಸ್ಟ್ 5 ರಂದು ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಮೊದಲ ಸವಲತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಸಾಲ್ಸೆಟೆಯಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದನ್ನು ಆಗಸ್ಟ್ 15 ರಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾರ್ಡೆಸ್ನಲ್ಲಿ, ಆಗಸ್ಟ್ 06 ರಂದು ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಮೊದಲಿಗರು ಅಲ್ಡೋನಾ ಮತ್ತು ಸಾಲ್ವಡಾರ್ ಡೊ ಮುಂಡೋ. ತಿಸ್ವಾಡಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 24 ರಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ತಲೈಗಾವೊ ಗ್ರಾಮವು ಇತರರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸವಲತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು 21 ರಂದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 24 ರಂದು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪಾದ್ರಿ ಹೊಸ ಭತ್ತದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಜೋಳದ ಕೆಲವು ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಲ್ಲಿ ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಗೌಂಕರರು (ಮೂಲ ವಸಾಹತುಗಾರರು) ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಗೌಂಕರರು ಇತರ ಗೌಂಕರರಿಗೆ ಅದ್ದೂರಿ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇತರ ಪ್ಯಾರಿಷಿಯನ್ನರು ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಲ್ಲಿ ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬವು ಗೌಂಕರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಪ್ಯಾರಿಷ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.
ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಮೋಂಟಿ ಹಬ್ಬ:
ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೋಂಟಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ನೆವೆಮ್ (ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬ) ದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ಯಾರಿಷ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕುಟುಂಬ ಹಬ್ಬವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ತನ್ನ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರು ಈ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬರಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಫಾದರ್ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ಇದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಫರಂಗಿಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಾ ಆರ್ಚ್ಡಯೋಸಿಸ್ನ ಡಯೋಸಿಸನ್ ಪಾದ್ರಿ ಜೋಕ್ವಿಮ್ ಮಿರಾಂಡಾ ಅವರು ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ದೂರವಿದೆ. ಕೊಂಕ್ಣಿ ಮಾತನಾಡುವ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರ ಪೂರ್ವಜರು ಗೋವಾದಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದಾಗ, ಅವರು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಈ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಫಾದರ್ ಮಿರಾಂಡಾ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮಿಷನರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಸ್ಥಳೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಈ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡಿರಬೇಕು. ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ಪೂಜ್ಯ ವರ್ಜಿನ್ ಮೇರಿಯ ಜನನ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬದೊಂದಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸಿದರು ಎಂದು ನನಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಫಾದರ್ ಜೋಕ್ವಿಮ್ ಮಿರಾಂಡಾ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೋಂಟಿ ಉತ್ಸವದ ಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದರ ಪ್ರವರ್ತಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಮಾರಿಯಾ ಬಾಂಬಿನಾ ಪ್ರತಿಮೆ ಮತ್ತು ಮೊಂಟಿ ಉತ್ಸವ:
19 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಕಾನ್ವೆಂಟ್ಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಇಟಲಿಯ ಸಿಸ್ಟರ್ ಆಫ್ ಚಾರಿಟಿ ಆಫ್ ಸೇಂಟ್ ಬಾರ್ತಲೋಮಿಯಾ ಕ್ಯಾಪಿಟಾನಿಯೊ ಮತ್ತು ಸೇಂಟ್ ವಿನ್ಸೆಂಜಾ ಗೆರೋಸಾ ಸಭೆಯು ಮಾರಿಯಾ ಬಾಂಬಿನಾ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ತಂದಿತು. ಈ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಬಹು ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಸೈಮನ್ ಮತ್ತು ಕಂಪನಿ ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರಿನ ಸೇಂಟ್ ಜೋಸೆಫ್ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವು ಮಾಡಿದೆ. ಇದು ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮರಿ ಮೇರಿಯ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿದೆ.
ನೊವೆನಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಶಾಲೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಸಂಜೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ 2 ರಿಂದ 3 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚಿನ್ನದ ತುತ್ತೂರಿಗಳು, ದಾಸವಾಳ, ಪ್ಲುಮೆರಿಯಾ, ಮಾರಿಗೋಲ್ಡ್, ಪೆರಿವಿಂಕಲ್, ಹುಲಿ ಪಂಜ, ಬಾಲ್ಸಮ್ ಇತ್ಯಾದಿ. ಈ ಹೂವುಗಳು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕಾಡು ಎಳ್ಳು ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತನ್ನ ಸರಳ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ತಾಯಿ ಮೇರಿ ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ತಂದ ಎಲ್ಲಾ ಹೂವುಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಮಕ್ಕಳು ಆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆವು ಏಕೆಂದರೆ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ನೊವೆನಾ ಮಾಸ್ಗೆ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಬಂದರು, ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದರು. ಬಲಿದಾನದ ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳು ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಾತೆ ಮೇರಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಾಡಾದ “ಸೊಕ್ಕೋಡ್ ಸಂಗಟ ಮೆಲ್ಲಿಯಂ” ಅನ್ನು ಹಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಮಾರಿಯಾ ಬಂಬಿನಾ ಎಂಬ ಬೇಬಿ ಮೇರಿಯ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಹೂವನ್ನು ಹಾಕಿದರು. ಈ ಸ್ತುತಿಗೀತೆ “ಲೆಟ್ ಅಸ್ ಮಿಂಗಲ್ ಟುಗೆದರ್” ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸ್ತುತಿಯ ಅನುವಾದವಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಮೊದಲು ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಈ ಸ್ತುತಿಗೀತೆ ಮುಂಬೈ ಮತ್ತು ಗೋವಾಕ್ಕೆ ಹರಡಿತು. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ, ಇದು “ಸೊಗ್ಲ್ಲಿಮ್ ಸಂಗಟ ಮೆಲ್ಲಿಯಾ” ಎಂದು ಬದಲಾಯಿತು, ಕೆಲವು ಮೂಲ ಪದಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಕೊಂಕ್ನಿ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಯಿತು. ಹೂವನ್ನು ಹಾಕಿದ ನಂತರ, ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಬಿ ಮೇರಿಯ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಕುದುರೆ ಲಾಳದ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು “ಮೊರಿಯೆಕ್ ಹೊಗೋಲ್ಕ್ಸಿಯಂ” ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಪಾದ್ರಿ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಕೆಂಡದರು ಮತ್ತು ನೊವೆನಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪಾದ್ರಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು ಮತ್ತು ದಿನದ ನೊವೆನಾ ಮಾತೆ ಮೇರಿಯ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಮುತ್ತಿಡುವ ಮೂಲಕ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ಈ ನೊವೆನಾ ಆಚರಣೆ ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯಿತು. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದೇ ಪದ್ಧತಿ ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳ ನೊವೆನಾಗಳಿಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.
ಹಬ್ಬದ ದಿನದ ಆಚರಣೆ:
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು, ಹೊಸ ಬತ್ತದ ತೆನೆಗಳನ್ನು ಮಾತೆ ಮೇರಿಯ ಗ್ರೊಟ್ಟೊ ಬಳಿ ಅಥವಾ ಚರ್ಚ್ ಆವರಣದ ತೆರೆದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಹೂವಿನ ಬುಟ್ಟಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಪಾದ್ರಿ ಹೊಸ ಜೋಳವನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುವ ಮೂಲಕ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ, ಹಬ್ಬದ ದಿನದ ಬಲಿಪೂಜೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಲಿಪೂಜೆಯ ನಂತರ, ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ಹೋಳುಗಳ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ ಜೋಳದ ಕಂತೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಪ್ಯಾರಿಷ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ಅಥವಾ ಸಿಹಿ ಖಾದ್ಯ “ವೋರ್ನ್” ಅನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಜಕರು ಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು, ಸ್ಥಳೀಯ ತರಕಾರಿಗಳ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ತರಕಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಸ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅವುಗಳೆಂದರೆ, 1, 3, 5, 7, 9, 11, .. (ಮಿಂಗಿಲಿ ಲೆಕ್ಕ) (ಹಿಂದೂಗಳು ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವಂತೆ). “ವೋರ್ನ್” ಅಥವಾ “ಪಾಯ್ಸ್” ಎಂಬ ಸಿಹಿ ಖಾದ್ಯವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಕುಟುಂಬಗಳು ಈ ದಿನದಂದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಊಟವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಉತ್ತರ ಭಾಗ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ, ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರು ಉತ್ತಮ ಜಾತಿಯ ತಾಜಾ ಮೀನಿನ ಖಾದ್ಯವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಹಾರವಾದ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಮೀನಿನ ಕರಿಯ ದೈನಂದಿನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿರಬಹುದು. ತಾಜಾ ಮೀನು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಒಣ ಸೀಗಡಿಗಳ ಕರಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾಂಸ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಅಥವಾ ಮದ್ಯವನ್ನು ಬಡಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಬತ್ತದ ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿದು ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ, ಬಲಿಪೀಠದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇತರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿದ ಜೋಳವನ್ನು ಸಿಹಿ ಖಾದ್ಯ “ವೋರ್ನ್” ನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉಳಿದ ಬತ್ತವನ್ನು ಬಲಿಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ದಿನ ಜನರು ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಊಟವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದವರಿಗೆ, ಪವಿತ್ರ ಬತ್ತದ ಕೆಲವು ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಅಂಚೆ ಮೂಲಕ ಕಳುಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. (ನಾನು 1971 ರಲ್ಲಿ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಸಮಯದಿಂದ 2004 ರಲ್ಲಿ ಅವರ ಮರಣದವರೆಗೆ ನನ್ನ ಪೋಷಕರು ಅದನ್ನು ನನಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ.) ಈ ಹಬ್ಬದ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಸ್ಥಳಗಳು, ಸಮಯಗಳು, ಸಂದರ್ಭಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಪದ್ಧತಿಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಬಾಳೆ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 8 ರ ನಂತರ ಭಾನುವಾರದಂದು ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಯುಎಸ್ಎ, ಕೆನಡಾ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ನ್ಯೂಜಿಲೆಂಡ್ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಕೊಂಕ್ನಿಗಳು ಈಗ ಮೋಂಟಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಸಹ!!!. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ, ಈ ಹಬ್ಬದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಹತ್ವ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ, ಆದರೆ ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ಮೂಲದ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಹಬ್ಬದ ತಿರುಳು, ಅಂದರೆ, ಮಾತೆ ಮೇರಿಯನ್ನು ಹೂವುಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸುವುದು ಗೋವಾ ಮತ್ತು ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆ.
ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್ಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಎರಡು ಚರ್ಚುಗಳು ಇದ್ದವು. ಒಂದು ಓಲ್ಡ್ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು 1590 ರಲ್ಲಿ ಚಿಂಚಿನಿಮ್ನಲ್ಲಿ ಜೆಸ್ಯೂಟ್ಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಚಿಂಚಿನಿಮ್ ಚರ್ಚ್ ಅನ್ನು ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಹೋಪ್ಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್ಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರಗಳಿವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಗೋವಾದ ಹೊರಗೆ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಕಾರವಾರ, ಉಡುಪಿ, ಮಂಗಳೂರು, ಬೆಳಗಾವಿ ಮತ್ತು ಸಿಂಧುದುರ್ಗ ಡಯಾಸಿಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ್ ಲೇಡಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ಚರ್ಚುಗಳಿವೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ, ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ, ಈ ಡಯಾಸಿಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ಯಾರಿಷ್ ಕೂಡ ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್ಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಏಕೆ? ಇದು ನನಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಹಸ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮೊಂಟಿ ಸೇಬಿನ್ (ಅವರ್ ಲೇಡಿ ಆಫ್ ಮೌಂಟ್) ಮೂಲತಃ ಗೋವಾದ ಸ್ಥಳೀಯ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಪದವಾಗಿದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಗೋವಾದಲ್ಲಿ, ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಮೊಂಟಿ ಸಾಯ್ಬಿಣ್ ಮತ್ತು ಮೊಂಟಿ ಸೇಬಿನ್ನಿಚೆಮ್ ಫೆಸ್ಟ್ ಪದಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಮೂಲತಃ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದ ವೈಲಂಕನ್ಣಿ ಸಾಯ್ಬಿಣ್ ಹೆಸರು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮಾತೃ ಮೇರಿಯನ್ನು ನೂರಾರು ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ, ಆದರೆ ಗೋವಾ ಮೂಲದ ಹೆಸರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಡಯೋಸಿಸನ್ ಪಾದ್ರಿಗಳ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದು ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂಭವನೀಯ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಗೋವಾದ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕರಿಗೆ, “ಬೇಲಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಸಿರಾಗಿರುತ್ತದೆ”!
ಕರ್ನಾಟಕದ ಹರಿಹರದಲ್ಲಿ ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತಿದೆ
ಗ್ರಂಥಸೂಚಿ:
ಡಿ ಸೌಜಾ, ಟಿಯೋಟೋನಿಯೊ (2009). ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಗೋವಾ ಎ ಸೋಶಿಯೋ-ಆರ್ಥಿಕ ಇತಿಹಾಸ. ಸಲಿಗಾವೊ: ಗೋವಾ 1556.
ಕೆನಿ, ಚಂದ್ರಕಾಂತ್ (2008). ಸಾರಸ್ವತರು. ವಾಸ್ಕೋ-ಡ-ಗಾಮಾ: ವಿ.ಎಂ. ಸಲ್ಗಾಂವ್ಕರ್ ಫೌಂಡೇಶನ್.
ಮಚಾದೊ, ಅಲನ್ (2015). ಸುಲ್ತಾನನ ಗುಲಾಮರು. ಸಾಲಿಗೋ: ಗೋವಾ 1556.
ಮಚಾಡೊ, ಅಲನ್ (2022). ಗೋವಾದ ಇನ್ಕ್ವಿಸಿಷನ್ ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ಸ್ – ಫಿಕ್ಷನ್ – ಫ್ಯಾಕ್ಟಾಯ್ಡ್ಸ್. ಸಾಲಿಗೋ: ಗೋವಾ 1556.
ಪೆರೇರಾ, ಜೋಸ್ (1995). ಬರೋಕ್ ಗೋವಾ. ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಭಾರತದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ. ನವದೆಹಲಿ: ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳು.
ಪಿಂಟೊ, ಪಯಸ್ ಫಿಡೆಲಿಸ್ (1999a). ದೇಶಾಂ’ತೊರ್ ಥಾವ್ನ್ ಬೊಂದೆಡೆಕ್ (ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕಂತ್ಲೆ ಕೊಂಕ್ಣಿ ಕ್ರಿಸ್ತಾಂವ್). ಮಂಗಳೂರು: ಸಮನ್ವಯ ಪ್ರಕಾಶನ.
ಪಿಂಟೊ, ಪಯಸ್ ಫಿಡೆಲಿಸ್ (1999b). ಆಂಗ್ಲೋ-ಮೈಸೂರು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೊಂಕಣಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು (1761-1799 A.D.). ಮಂಗಳೂರು: ಸಮನ್ವಯ ಪ್ರಕಾಶನ.
ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಬಿ.ಎಸ್. (2000) ಗೋವಾ-ಕನರಾ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಸಂಬಂಧಗಳು 1498-1763. ನವದೆಹಲಿ: ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಪಬ್ಲಿಷಿಂಗ್ ಕಂಪನಿ.
Mônti Fest: Feast of The Nativity of Blessed Virgin Mary: The Cultural Identity of Konknni Catholics. Its Origin and Development
Pratapananda Naik SJ , The Basilica of Bom Jesus , Old Goa
Re-edited on 1st September 2026
On the 08th September, Catholics and Orthodox Churches celebrate the Feast of the Nativity of Blessed Virgin Mary all over the world. In Goa, in the sixteenth century this feast was called Mônti Fest. Now unfortunately, this name is forgotten in Goa and it is merely called the Feast of the Nativity of Blessed Virgin Mary. In Sindhudurg Diocese it is now known as the Feast of the Our Lady of Vailankanni.
However, today Mônti Fest is the most popular and important cultural and family feast among the Konknni Catholics of Karnataka. It must be noted that the 98 to 99% of Konknni speaking Catholics and Hindus of Karnataka, are originally from Goa. They migrated from Goa to Coastal Karnataka from the 16th century onwards for various reasons such as
1. Famine of 1553, 1630-1631 (Teotonio R. de Souza 2009: 30; Pius F. Pinto 1999a:24; B.S. Shastry 2000:257).
2. Declining food production (B.S. Shastry 2000:257).
3. Economic hardships. Conversion deprived converts of much of their former status. The Portuguese noblemen and ministers showed greater respect to Hindus than to Christians (Teotonio R. de Souza 2009:196).
4. Conversions also brought humiliation and ill-treatment on converts and they were treated as captives (Machado A.2015:106). Hence migration was one of the options.
5. Epidemic in 1543, 1545, 1570, 1583-88, 1618-19, and 1635 (Pius F. Pinto 1999a:23; B.S. Shastry 2000:257).
6. Invasion by the Marathas in 1667, 1683, 1739 (Teotonio R. de Souza 2009:30; Machado A.2015:102-104; Pius F. Pinto 1999b:18).
7. Adil Shah of Vijayapura (formerly known as Bijapur) invaded Bardes and Salcette in 1570 and between 1654-1659 (Teotonio R. de Souza 2009:30; Pius F. Pinto 1999b:17; Alan Machado 2015:102).
8. Two severe cyclones accompanied by earthquakes in April 1649 and in July 1654 (Teotonio R. de Souza 2009:30).
9. Inquisition introduced in 1560 (B.S. Shastry 2000:257) and it was abolished only in 1812. It was intolerant in its religious attitude, it wanted to impose the Portuguese type of Christianity on the new converts of Goa by force, it wanted to eliminate all the traces of local culture. Their names, food habits, social customs, and even dress were made to conform to the European Christian standards. It created a sense of fear and insecurity. Thus, to escape from this tyranny migration was the only option (Pius F. Pinto 1999b:14-17).
10. Imposition of Portuguese language and culture upon all the natives and suppress their native language through the decree of the 27th June 1684 (Teotonio R. de Souza 2009:67; Pius F. Pinto 1999a:24).
11. Excessive taxation by the Portuguese (Pius F. Pinto, 1999a:15-16; Alan Machado 2015:99).
12. The Portuguese Christians were not fully prepared to accept the native Christians as social and cultural equals. They practised social discrimination as long as the native Christians tried to maintain a separate identity through their language, customs, and manners (Pius F. Pinto 1999b:16-17).
13. Population problem in Goa (Pius F. Pinto 1999:18).
14. Nayaka Kings of Keladi welcomed from Goa, cultivators, and skilled labourers such as carpenters, fishermen, masons, potters, goldsmiths, businessmen, etc (Pius F. Pinto 1999:19-20); the policy of religious liberalism of the Nayaka Kings provided incentives to migrate.
Agricultural land was scarce in Goa and availability of fertile lands along the Coastal Karnataka was easy. Keladi kingdom had scarcity of skilled labourers. This void was filled by the migrant Christians (Pius F. Pinto 1999:18).
15. The Konknni speaking Christian migrants did not come to the Keladi kingdom with empty hands. They had cash at their disposal, which they invested in Keladi territory. Therefore, Nayaks of Keladi whole-heartedly welcomed Christians from Goa to their kingdom. (Pius F. Pinto 1999:19).
16. In Goa there was scarcity of rice. The local food production was not sufficient for more than four months in a year. Kanara’s rice kept Goa alive (Alan Machado 2015:105). This situation too caused migration to Karnataka.
17. The Christian farming migrants with their qualities of discipline, hard work, honesty, and skill contributed much to the prosperity of Keladi kingdom (Pius F. Pinto 1999:19).
18. The Keladi kings knew that it was politically profitable to invite the Christians from Goa to their kingdom because these Christians knew the strengths and weaknesses of the Portuguese (Pius F. Pinto 1999:20).
19. For the sake of business a good number of Konknni Brahmin families from Goa migrated to Cochin (Keni 2008:275).
20. In the 1560s, a number of influential Brahmins who chose to resist coercive conversion laws were expelled from Goa ( Machado 2022:295). A good number of families from Goa who didn’t want to be converted migrated to neighbouring area of Karnataka and Maharashtra.
The Konknni speaking Hindus migrated from Goa to Karnataka, Maharashtra and Kerala as early as the 10th century (Alan Machado 2015:97). The Catholic Konknnis (Konknni speakers) who migrated from Goa took this Mônti Fest from Goa along with them to Coastal Karnataka. Now these Konknni Catholic settlers of Coastal Karnataka are spread out in India and all over the world and they celebrate Mônti Fest with great enthusiasm, wherever they have settled.
Konknni as the cultural identity of Konknnis:
Unfortunately, and wrongly, Konknnis of Coastal Karnataka are labelled as “Mangaloreans”. Mangaluru is the district headquarters of Dakshina Kannada district. It is unfair to label Konknnis who live in Uttara Kannada, Udupi, Shivamogga, Mysore, Bengaluru, Chikkamagaluru, Dharwad, Belgavi, Kodagu, Hassan, and elsewhere, who have nothing to do with the city of Mangaluru, to be clubbed together as “Mangaloreans”. Moreover, Mangaloreans, Goans are regional identities and not the cultural entities. In India, the cultural identity is primarily based on the language affinity. For example, Gujarati speakers are known as Gujaratis, Sindhi speakers as Sindhis, irrespective of their place of birth or dwelling. In this logical sense, all Konknni speaking persons and those who belong to Konknni speaking lineage to be rightly called as KONKNNIS.
Goa Archdiocese and Mônti Fest:
Mônti Fest was fostered in Coastal Karnataka by priests from Goa who were serving in Coastal Karnataka till 1838. In 1838 Dakshina Kannada district – Mangaluru (earlier known as Mangalore) as its headquarters – of Coastal Karnataka was separated from the jurisdiction of Goa Archdiocese. Similarly, on the 19th September 1953 Uttara Kannada district (Karwar as its headquarters) and Belgavi district were separated from the jurisdiction of Goa Archdiocese and Belgavi Diocese was erected. Irrespective of these developments, Mônti Fest continued in Coastal Karnataka the most popular feast. Now let us see how Mônti Fest took its origin in Goa.
The arrival of the Portuguese:
On the 25th November 1510, in the second attempt the commander of Portuguese army Afonso de Albuquerque (1453-1515) conquered Tiswadi from Adil Shah of Bijapur (now Vijayapura). Soon after the conquest he ordered a chapel to be built in honour of Our Lady to thank her for his escape from Kamaran island in the Red Sea. Thus in between 1510 -1519, Capela de Nossa Senhora do Monte (The chapel of Our Lady of Mount) was built on the hillock at the City of Goa (now known as Old Goa). He died on the16th December 1515. According to his will he was buried in that chapel. In 1566, his body was moved to Nossa Senhora da Graça church in Lisbon. The chapel of Our Lady of Mount was probably reconstructed twice. It had a dimension of a church and in fact it was a parish when the City of Goa was thickly populated. Since the chapel was on the mount and in Portuguese ‘Monte’ means mount, that chapel was called in Konknni “Mônti Saybinničhem Køpel” (the Chapel of Our Lady of the Mount). It had three altars. The main altar was dedicated to Our Lady of the Mount. The side altars were dedicated to St. Anthony of Padua and to St. Anthony, the Hermit. Due to this chapel, the universally celebrated Feast of the Nativity of Our Lady on the 8th September, in Goa came to be known as Mônti Saybinničhem Fest or Mônti Fest. Daily Mass was celebrated when it was a parish in the 16th century. The feast is now celebrated in this chapel on Sunday after the 8th September. Besides, on the 8th of every month, an evening Mass was celebrated. I do not know whether this practice still continues or not. Until 2001, this chapel was in ruins. A restoration project was then planned and funded by the Fundação Oriente in association with the Goa government. This restored chapel still exists in Old Goa and it has become famous to host the much-acclaimed Monte Music Festival to integrate the Indian and Western forms of classical music. It attracts both music performers and lovers from various countries. Besides, this chapel has been the backdrop for many Bollywood films.
The arrival of the Jesuits:
In 1543, the Portuguese conquered the Bardes and Salcete regions from Adil Shah. These two regions with Tiswadi came to be known as Velhas Conquistas (Old Conquest). On the 6th May 1542, Francis Xavier, the first Jesuit priest of the Society of Jesus arrived in the City of Goa. He was followed by many other Jesuits. In 1552, Fr. Gaspar Barzeus (1515-1553), a Jesuit priest of Dutch origin came to Goa. He was a good preacher and a talented person. Francis Xavier appointed him as the Rector of St. Paul College at City of Goa and the Vice-Provincial of the East Province of the Society of Jesus. Fr. Gaspar died in Goa on the 18th October 1553. When he was alive, he introduced to teach music in St. Paul College. He was responsible for introducing the cultural phenomena for the creation of a Latin Indian culture, like plainchant, polyphony, western musical instruments (like organ, piano, trumpet, guitar, violin, viola, harp, shawm, flute, vihuela, lute, harpsichord, and percussion drum), as well as Western musical forms like oratorio, cantata, villancico, and even opera. He made liturgy lively by initiating the custom of the sung Mass and of chants accompanied by the organ, as well as by instituting the post of choir master (mestre capela). Drama and music were conjoined most effectively in the Passos (sufferings). Passion plays enacted with the aid of images, including scenes from the Last supper, the agony in the garden, the scourging at the pillar, the crowning with thorns, the “Ecce Homo”, the judgement of Pilate, the carrying of the cross, the crucifixion and the entombment. These ceremonies first performed with great pomp, in the first monumental Church of St. Paul College (now Old Goa), of the Jesuits (José Pereira 1995: 9-20).
Fr. Barzeus and Mônti Fest:
The Mônti Fest with flowers, introduced by Fr. Gaspar Barzeus was held in commemoration of the Nativity of Mother Mary on the 8th September. He asked the newly converted Catholic boys to come to the church in two long rows in white tunics and crowned with chaplets of flowers, dressed as “angels” carrying bamboo baskets of flowers. They would walk in procession, a pair at a time, to the statue of Mother Mary in the Jesuit church of St. Paul College, empty their baskets at her feet, and return to their places, singing “O Gloriosa Virginum” The reference to this custom is found in the Jesuit letters written to the General of the Society of Jesus published in Documenta Indica Vols 70-72. This custom of bringing flowers was borrowed by Fr. Barzeus from the local Ganesh Chaturthi festival and adapted for the newly introduced Catholic religion.
Ganesh Festival and Mônti Fest:
According to the Indian calendar, after the Shravan month, Bhadrapada month starts (corresponds to August/ September of the Gregorian calendar). On the fourth day of Bhadrapada month, Ganesh Chaturthi in Konknni Chøvøt is celebrated. It is the most important, popular, and loved festival along the Western Coast of India among the Hindus. Since it is a family festival, persons who are residing far and near come to their ancestral house to celebrate Ganesh festival. Before the festival, houses are cleaned, painted, and decorated. On the first day of Chøvøt, the idol of Ganesh is normally installed in the ancestral family house. The festival lasts for 1½, 3, 5, 7, 9, 11 days. It is celebrated with great splendour. During the festival, every day fresh local fruits, flowers, and sweets are offered. Local vegetable dishes are prepared. Anything prepared or offered to Ganesh is in odd numbers, namely, 1, 3, 5, 7, 9, 11, and so on. The Harvest Festival (Nøvyačhi Pøn’čhøm’) is celebrated the next day. Newly harvested paddy corn is brought home from fields and is worshipped. A few grains are put in the day’s meal. The corn is artistically tied to bamboo sticks decorated with jungle flowers. This is fitted above the main door and removed in the next year after procuring new corn, with the belief that the house will be full of rice throughout the year. Pure vegetarian meals are served on banana leaves or other leaves. Sweet dishes are prepared. During the festival, non-vegetarian dishes and liquor are strictly forbidden.
In the Old conquest of Goa in the 16th century, the Feast of the Nativity of Mary was celebrated on the 8th September and it was called Mônti Saybinničhem Fest. Chøvøt and Mônti Fest come very close to each other in terms of date and certain customs. Fr. Gaspar Barzeus adapted the existing local tradition of Hindus offering fresh flowers to Ganesh, now to Mother Mary of Christianity. The Jesuit missionaries who spread Christianity in Goa, took care to retain or adapt local cultural roots of Hindus. Mônti Fest is the best proof of this. Some of the cultural traits of Ganesh Chaturthi are reflected in Mônti Fest as it is celebrated by Konknnis who migrated from Goa to Coastal Maharashtra and Coastal Karnataka. During the nine days of novenas and Feast Day of the Nativity of Mary, he encouraged the Catholic boys to bring flowers to honour Mother Mary, to the Church of Our Lady of Mount. Everyday fresh flowers were brought. Within no time this tradition became very popular among Catholics in every church of Old Conquest. In those days the newly converted Catholics of Goa were eating only vegetarian food on the 8th September. Gradually due to the Portuguese influence, this custom disappeared. Now for the nine days of novenas and feast, sprinkling of flowers is replaced in a number of parishes of Goa, by placing a flower at the feet of the statue of Mother Mary by everyone who comes to the church.
The Feast of Nativity of Lady in Modern Goa:
In Goa now Mônti Fest is known as “Saybinničhya Zølmačhi Pørøb”, or “Fulančhem Fest”, or the Feast of Our Lady of Vailankanni. The Catholics of Goa do not combine the Harvest Festival known as “Kønnsančhem Fest” with the Mônti Fest. It is celebrated in the month of August. Raia village of Salcete has the first privilege of celebrating it on the 5th August. In Salcete, mostly it is celebrated on the 15th August. In Bardes, Aldona and Salvador do Mundo are the first to celebrate the Harvest Feast on the 06th August. In Tiswadi, this feast is celebrated mostly on the 24th August. However, the village of Taleigão has the privilege over the others for this festival. It starts on the 21st and ends on the 24th of August. The priest blesses the new paddy crop and harvests a few sheaves of corn. In Goa this feast among Catholics is celebrated by the Gaunkars (original settlers) only in rotation. The Gaunkar who celebrates the feast in a particular year, has to offer a lavish lunch to other Gaunkars. The other parishioners have no role in it. Thus unfortunately, the Harvest Feast among the Catholics in Goa is limited only to Gaunkars and not to the entire parish community
Coastal Karnataka and Mônti Fest:
In Coastal Karnataka Mônti Fest combined with Nøvem (the Harvest Festival) is celebrated by all Catholics with great enthusiasm and joy in their respective parishes. It is a family feast, which unites its members. Therefore, as far as possible, family members who are far away prefer to come to their family for the celebration of this feast. This custom too has its origin in Ganesh Festival. There is a misconception in Karnataka that Fr. Joaquim Miranda, a diocesan priest of Goa Archdiocese, who was serving at Farangipete, Dakshina Kannada District started the Mônti Fest in Coastal Karnataka. This misconception is far from the real facts. When the ancestors of Konknni speaking Catholics migrated from Goa to Karnataka, they took cultural traits and adapted them to this feast. Fr. Miranda was a known missionary serving in Dakshina Kannada district must have given the boost to this festival by integrating the local customs and rituals. I do not know when exactly, the Konknni Catholics of Coastal Karnataka combined the feast of the Nativity of Blessed Virgin Mary with the harvest feast. Definitely, Fr. Joaquim Miranda is not the originator of Mônti Fest in Karnataka but it’s promoter.
Maria Bambina Statue and Mônti Fest:
In the 19th century, Sister of Charity of St. Bartholomea Capitanio and St. Vincenza Gerosa Congregation from Italy, who came to Mangaluru to establish their convents brought the statue of Maria Bambina to Mangaluru. The multiple production of this statue was done by Simon and company and St Joseph Workshop at Mangaluru. It is a beautiful statue of baby Mary in a sleeping posture in a cradle.
During the novena days, children search for flowers everywhere. As a boy, I myself after school, in the evening have gone 2 to 3 kilometres in search of flowers, especially golden trumpets, hibiscus, plumeria, marigold, periwinkle, tiger claw, balsam, etc. When these flowers were not available my mother would ask us to take wild sesame flowers and pumpkin flowers. In her simple faith, mother would tell us that Mother Mary accepts all flowers brought to her with faith and love. We children took those flowers with great reluctance because other children would laugh at us. In the morning especially children with their parents came to the church for Novena Mass with flowers arranged artistically in a basket or a plate. After the Mass, children came in a procession singing the most popular song of Mother Mary “Søkkødd Sangata mellyam” and laid one main flower at the feet of Baby Mary’s statue called Maria Bambina. This hymn is a translation of the English hymn “Let us Mingle Together”, done first at Mangaluru. From there this hymn spread to Mumbai and Goa. In Goa, it changed as “Søgllim Sangata Mell-ia” replacing a few original words with the local Konknni words. After laying a flower, all the children stood in a horseshoe shape around the Baby Mary’s statue and sang the song “Møriyêk Hôgôllxiyam” and sprinkled three times flowers around the statue. Afterwards, the priest incensed the statue and the novena prayer was said. Finally, the priest gave a blessing and the novena of the day ended by singing the hymn of Mother Mary and kissing the statue. This novena ritual continued for nine days. More or less with a little variation the same custom continues for nine days of novenas.
Feast Day Celebration:
On the feast day the 8th September, sheaves of new corn are kept on a table near the grotto of Mother Mary or in an open place of church compound. People gather there and children are ready with their flower baskets. The priest then blesses the new corn and it is carried in procession to the church by singing the hymns of Our Lady. Children sprinkle flowers during the procession. Then, Feast Day Mass is celebrated. After the Mass, each family is given one or two sheaves of blessed corn. People carry it to their homes. In some parishes sugarcane or sweet dish “vorn” is served to everyone, especially to children by the sponsors. On the feast day, various types of vegetable dishes of local vegetables are prepared in odd numbers, namely, 1, 3, 5, 7, 9, 11, … (as it is done for Ganesh Festival by the Hindus). A sweet dish called “vorn” or “pays” is prepared. Most of the Catholic families strictly eat only vegetarian meals on this day. However, in the northern part of Udupi district and Uttara Kannada, Catholics besides vegetarian dishes do prepare fish curry of fresh fish. This could be due to their normal staple food everyday of rice and fish curry. If fresh fish is not available, then the curry of dry prawns is prepared. No meat dishes or alcohol is served on this feast. In some places, the blessed corn is peeled and mixed with milk, served to family members after saying a prayer in front of the altar. In other places, the peeled corn is put either in the sweet dish “vorn” or in all dishes. The remaining corn is placed on the altar. That day people eat their lunch on a banana leaf. To those who could not attend the feast at home, a few grains of blessed corn is sent to them by post. My parents sent it to me faithfully from the time I joined the Jesuits in 1971 till their death in 2004. The customs of this festival have changed according to the locations, times, circumstances, and local customs. For example, banana leaves for meals are replaced by plates. In cities, the feast is celebrated on Sunday after the 8th September. Mônti Fest is now celebrated by the Catholic Konknnis of Karnataka in all parts of India and abroad, even in USA, Canada, Australia, New Zealand and Japan in their own way, even including the non-vegetarian dishes!!! In Goa, the cultural importance of this festival is totally lost, but this feast is still preserved among the Konknni Catholics of Karnataka origin, especially in Coastal Karnataka. However, the core of the feast, namely, honouring Mother Mary with flowers has still remained both in Goa and elsewhere.
In Goa there were two churches dedicated to Our Lady of Mount. One at Old Goa and the other built by the Jesuits in 1590 at Chinchinim. Later, Chinchinim church was dedicated to Our Lady of Hope. The reason for this decision is not known to me. I do not know how many chapels in Goa are there dedicated to Our Lady of Mount. Outside Goa many churches are dedicated to Our Lady in Karwar, Udupi, Mangaluru, Belgavi and Sindhudurg dioceses where Konknni Catholics are in majority. Surprisingly, as far as I know, in these dioceses not a single parish is dedicated to Our Lady of Mount. Why? It is a great mystery for me. Mônti Saybinn (Our Lady of Mount) is originally a native Konknni word of Goa. Unfortunately, in Goa, day by day Mônti Saybinn and Mônti Saybinničhem Fest terms are dwindling and Vailankanni Saybinn name, which was originally from Tamil Nadu is getting prominence among the Catholics. It is true that Mother Mary is called by hundreds of names, but a name of Goan origin should have been maintained and popularized. Here the role and leadership of the diocesan clergy is important. This is not happening. The probable reason could be, for the Catholics of Goa, “The grass is always greener on the other side of the fence”!
This festival is celebrated with great pomp in Harihar, Karnataka
Bibliography:
de Souza, Teotonio (2009). Medieval Goa A Socio-Economic History. Saligão: Goa 1556.
Keni, Chandrakant (2008). The Saraswats. Vasco-da-Gama: V.M. Salgaoncar Foundation.
Machado, Alan (2015). Slaves of Sultan. Saligão: Goa 1556.
Machado, Alan (2022). Goa’s Inquisition facts – fiction – factoids. Saligão: Goa 1556.
Pereira, José (1995). Baroque Goa. The Architecture of Portuguese India. New Delhi: Books & Books.
Pinto, Pius Fidelis (1999a). Desan’tør thavn bøn’dhøddêk (Køravølli Kørnatøkantle Konknni Kristanv). Mangalore: Samanvaya Prakashan.
Pinto, Pius Fidelis (1999b). Konkani Christians of Coastal Karnataka in Anglo-Mysore Relations (1761-1799 A.D.). Mangalore: Samanvaya Prakashan.
Shastry, B.S. (2000). Goa-Kanara Portuguese Relations 1498-1763. New Delhi: Concept Publishing Company.