ಶಬ್ಬೀರ್ ಅಹ್ಮದ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸಪುರ
ಎಲ್ಲರೂ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾತು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಗಾಢವಾದ ಸತ್ಯ. ತಾಯಿ ಎಂದರೆ ಮಮತೆಯ ಪ್ರತೀಕ, ಕರುಣೆಯ ಹರಿವು, ಅಸೀಮವಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಧಾರ. ಆದರೆ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವ ತಂದೆಯ ಮೌನ ತ್ಯಾಗ, ಅವರ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಹೋರಾಟಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.
ಮೌನದಲ್ಲೇ ಬದುಕುವ ವ್ಯಕ್ತಿ
ತಂದೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಶಕ್ತಿ. ಅವರು ತಮ್ಮ ನೋವು, ಹತಾಶೆ, ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸದೆ, ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬಲವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿಯ ಮಮತೆ ಗೋಚರಿಸುವಂತೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಸದಾ ಮೌನದ ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ಒದಗಿಸಲು, ಭವಿಷ್ಯ ಭದ್ರಗೊಳಿಸಲು, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಲಿಪಡೆದು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.
ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಶ್ರಮದ ಚಿಹ್ನೆಗಳು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಗು ತರಲು ಅವರು ತೋರಿಸುವ ಕೃತಕ ಹರ್ಷ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ತ್ಯಾಗದ ನಿದರ್ಶನಗಳು.
ತ್ಯಾಗದ ಸ್ವರೂಪ
ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗ ಹಲವಾರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ , ಶಾಲಾ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಮ , ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿಸಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸಾಲ , ಮಗಳ ಮದುವೆಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟ ಚಿನ್ನ , ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕನಸಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು.
ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಮಾಜವು ಎಣಿಸದ, ಆದರೆ ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅನುಭವಿಸುವ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆಗಳು.
ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಮತೆ
ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಎಂದರೆ ಶಿಸ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ಅಪ್ಪನಿಂದ ಬೈಯಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅದು ಕಠೋರತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವುದು ಅವರ ಭವಿಷ್ಯದ ಭದ್ರತೆ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದು, ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಬೆಳಗಲಿ” ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ತಂದೆ ಹೇಳುವಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಸಲಹೆ ಅಲ್ಲ, ಅವರದೇ ಆದ ಜೀವನಪಾಠ.
ಅಪ್ಪನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಲಾಠಿ ಎಂದರೆ ಕೋಪದ ಪ್ರತೀಕವಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಸಾಧನ. ತಾಯಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಮತೆಯ ಸಾಗರವಿದ್ದರೆ, ತಂದೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಚಿಂತೆಯ ಪರ್ವತವಿರುತ್ತದೆ.
ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ
ನಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಾವ್ಯ, ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಹಾಡುಗಳೆಲ್ಲ ತಾಯಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ. ತಾಯಿ ಮಮತೆ ಎನ್ನುವ ಪದಗಳಿಗೆ ಅನೇಕ ಕವನಗಳು, ಗೀತೆಗಳು ಲಭ್ಯ. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಡಿಮೆ. ಇದರಿಂದ ತಂದೆಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸಮಾಜ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕುಟುಂಬದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು. ಒಂದು ಚಕ್ರವಿಲ್ಲದೆ ರಥ ಸಾಗದಂತೆ, ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದೆ ಮಗು ಬೆಳೆದರೂ, ತಂದೆ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವನದ ಬುನಾದಿ ಬಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು
ಗ್ರಾಮೀಣ ಕುಟುಂಬ: ಹೊಲದಲ್ಲಿ ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹುಣ್ಣುಗಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜು ಓದಲು ಕಳುಹಿಸುವ ರೈತ ತಂದೆ. ಅವನ ಕನಸು ನನ್ನ ಮಗು ನನ್ನಂಥ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಬಾರದು. ಅವನು ತನ್ನ ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮವನ್ನು ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಕಾರ್ಮಿಕ ಕುಟುಂಬ: ಕಟ್ಟಡ ಕಾಮಗಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕೂಲಿ ತಂದೆ, ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಹಣ ಖರ್ಚುಮಾಡಿ, ಮಗುವಿನ ಶಾಲಾ ಶುಲ್ಕಕ್ಕೆ ಉಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸದೇ, ಮಗುವಿಗೆ ಹೊಸ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸಿ ಕೊಡುವುದೇ ಅವನ ಸಂತೋಷ.
ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರ: ನಿವೃತ್ತಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ತಂದೆ, ತಮ್ಮ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಾವತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ವಯೋವೃದ್ಧೆಯ ಜೀವನ ಹೇಗಾದರೂ ಸಾಗಲಿ, ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಬೆಳಗಲಿ ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಕನಸು.
ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ
ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ತಂದೆಯ ಶ್ರಮ, ಅವರ ಮೌನದ ನೋವು, ಅವರಿಗೆ ತೋರುವ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿರುವುದು ನೋವು ತರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಂದು ಯುವಕರು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಅರಿತು ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಶಾದಾಯಕ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ತಂದೆ ನನಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟರು ಎನ್ನುವ ಅರಿವು ಮಕ್ಕಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದಾಗ, ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗೌರವಿಸುವ ನಿಲುವು ಬೆಳೆಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ , ಶಾಲಾ ಪಾಠಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತಾದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು , ಮಾಧ್ಯಮ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೋರಿಸಬೇಕು , ಫಾದರ್ಸ್ ಡೇ ದಿನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಂದೆಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು.
ತಾಯಿ ಮಮತೆಯ ಹಾಡುಗಳು ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಮೌನ ತ್ಯಾಗ, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಕರ್ತವ್ಯ. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಬದುಕಿಗೆ ಶಾಖ ನೀಡಿದರೆ, ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗ ಬದುಕಿನ ನೆಲೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನವಾದ ಮಹತ್ವದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು. ತಾಯಿಯ ಮಮತೆ ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿದಂತೆ, ತಂದೆಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಟುಂಬದ ಮೌಲ್ಯ ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.